گاهی اوقات از فرزندانمان انتقادمی کنیم تا از گفته ما پیروي کنند. اما انتقاد مداوم باعث می شودکه کودك ما احساس حقارت و ترس کند. او فکر خواهد کرد که » مادر مرا دوست ندارد. چه فایده! حالا که نمی تـوانم رضـایت او را فراهـم کنم، بهـتر است از تلاـش دست بردارم.« این شـعار و طرز فکر بسـیاري از نوجوانـان امروزیست که  شخصیت خود را به بهاي اندکی می فروشند و به آسانی دست از تلاش و زندگی می شویند. فرزند شما مانند خودتان تصویر ذهنی ویژه اي از خود دارد. از لابه لاي کلمات، طرز تفکر و طرز رفتارتان با او به شـناخت خود می پردازد. او دوست دارد خود را هر چه بیشتر به تصویر ذهنی خودشبیه سازد. اگر مـدام به او بگوییـد: »تو احمقی« او فکر خواهـد کرد که واقعا احمق است. اگر مدام از او بپرسـید: » به تو چه مربوط است؟« او فکر خواهـد کرد که آدم فضولی است».

اگر او را تشویق کنیـد، او بیشتر تلاش خواهـد کرد. به جـاي این که به خـاطر کارهایی که انجام نمی دهـد او را مورد انتقاد قرار دهیـد، او را به خاطر کارهایی که انجام می دهـد سـتایش کنید. این کمک، می کند که او تصویر بهتري ازخود در ذهنش مجسم کند.

اگر شما عادت کرده اید که کودکتان را همواره مورد انتقاد قرار دهیـد، سـتایش او به راحتی امکان پـذیر نخواهـد بود، اما تلاش براي این کار به سـبب نتایـج گرانبهایی که به همراه دارد.